kruche, piękne, delikatne

zahatowane zwiększenia swoją twardości i wytrzymałości

kosztem zmniejszenia granicy plastyczności i sprężystości

rzucić kamieniem...

uścisk dłoni

ja Tobie dam odrobinę siebie

na szczęście?

sam tego nie wiem

jak wykorzystasz to co dostałaś...

lecz wszystkie zmysły

pozostają otwarte

czuję niemal jak podłoga drży

serce nie chce przestać bić

pomimo tego, że popękane

gdzieś tam w głebi

niczym igła pod paznokciem

bolesna czai się myśl

że...

są

lecz

cóż z tego

jeżeli

nie ma

możliwości...

się obudzić

nie mogę

a może nie chcę

we śnie tak miło

tak ciepło

tak bezpieczenie

ale...

jak pusto

bez Ciebie...

nie zawsze spełniają się w 100%...

ukryte jest głęboko pod powierzchnią...

obok

z trzeciej perspektywy

od boku

bez dłoni

palców

czucia

nienazwany

sen z powiek spędzam

we śnie uwiązany

niczym mucha w sieci pająka

co ostatnie tchnienie

jeszcze z siebie chce wydać

nim odejdzie na zawsze

w nicość

w przerażenie...

po raz kolejny

w moim sercu

jak płomieć skryty

pod powierzchnią ziemi

jak wulkan, który spał

tyle czasu...